Utah Yaban Hayatı Kaynakları Departmanı (DWR), eyaletin dik ve sarp dağlık bölgelerinde bulunan göllere balık nakliyatını hafif uçaklar aracılığıyla gerçekleştiriyor. Özel donanımlı tanklara yüklenen küçük alabalıklar ve diğer türler, yüksek dağ göllerinin üzerinden alçak uçuş yapıldığı sırada suyla birlikte serbest bırakılıyor.
Ulaşılması zor olan çanaklardaki su kütlelerinde uygulanan bu yöntem, bölgedeki balık popülasyonunu korumak ve geliştirmek amacıyla yürütülen planlı bir stratejinin parçası olarak açıklanıyor.
DÜZENLİ BALIKLANDIRMA ÇALIŞMALARI ZORUNLU OLARAK YAPILIYOR
Doğa yürüyüşçüleri ve balıkçılar tarafından yoğun ilgi gören Utah dağ göllerinin birçoğu kara yollarından uzak noktalarda yer alıyor. Söz konusu göllerin bir kısmında doğal balık popülasyonu bulunmazken, diğer kısmında ise doğal üreme kapasitesinin oldukça sınırlı olduğu belirtiliyor. Artan amatör balıkçılık faaliyetleriyle birlikte mevcut kaynakların hızla tükenme riski taşıması, düzenli balıklandırma çalışmalarını zorunlu kılıyor.
Göllere Bırakılan Türler:
Gökkuşağı Alabalığı
Kahverengi Alabalık (Dere Alabalığı)
Kaynak Alabalığı
Kaplan Alabalığı
Gölge Balığı (Arktik Çarığı)
YÖNTEMİN GELİŞİMİ VE %95 HAYATTA KALMA ORANI
Geçmişte yaban hayatı görevlilerinin süt güğümlerine koydukları balıkları atlar, yük hayvanları, motosikletler ve sırt çantalarıyla taşıdığı; bu sürecin yavaş, fiziksel olarak zorlu ve balıklar açısından yüksek stresli olduğu aktarılıyor. 50 yılı aşkın süredir geliştirilen havadan bırakma yöntemi ise eyaletteki tüm hedef göllerin birkaç gün içinde balıklandırılmasına olanak tanıyor.
Uçuşlar esnasında oldukça küçük boyuttaki balıklar tercih ediliyor. Balıkların hafif olması ve hava direncinin düşüş hızını yavaşlatması sayesinde suya inişteki hayatta kalma oranının %95’in üzerinde gerçekleştiği kaydedildi.
EKOLOJİK DENGE
Tarihsel süreçte balıksız bir yapıya sahip olan yüksek dağ göllerinde amfibiler, su böcekleri ve planktonlar gibi organizmaların yırtıcı balıklar olmaksızın geliştiği biliniyor. Bölgeye dışarıdan balık dahil edilmesinin ekosistem dengesi üzerinde soru işaretleri yaratması nedeniyle, modern balıklandırma programlarında yetiştirilen türlerin çoğunun steril (kısır) olmasına özen gösteriliyor.
Kısır balık kullanımı sayesinde biyologların popülasyon miktarını tam kontrol altında tutabildiği ve akıntı yönündeki yerli türler üzerindeki olası olumsuz etkilerin azaltıldığı vurgulanıyor. Ayrıca, hassas ekosistemlere belirli türlerin bırakılmamasının ve plansal güncellemelerin bilimsel araştırmalara göre şekillendirilmesinin hedeflendiği belirtildi.
